Αποκλειστική συνέντευξη στην Κλόι Τζόουνς από την Στεφανία Παντελιδάκη κατά τον πέμπτο γύρο του WorldWCR, στην πίστα Donington Park.

Η Κλόι Τζόουνς στο Μιζάνο

Η Κλόι Τζόουνς (#15) αγωνίζεται στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Μοτοσυκλέτας Γυναικών από το 2025. Ως νεοφερμένη πέρυσι, η Αγγλίδα ήταν τρίτη στο WorldWCR, κατακτώντας και μια θέση στην ομάδα Crescent Yamaha SBK.

Μόλις 23 χρονών, γεμίζει τα paddock με θαυμαστές της, πόσο μάλλον, στο Donington Park της πατρίδας της όπου διεξάχθηκε ο πέμπτος γύρος του φετινού Παγκόσμιου Γυναικών και η απεσταλμένη μας συζήτησε μαζί της σε μια αφρενάριστη βουτιά στον κόσμο του μηχανοκίνητου αθλητισμού μέσα από τα μάτια της Τζόουνς.

Η συνέντευξη έγινε μια ώρα μετά τις Κατατακτήριες Δοκιμές. Γιατί επισημαίνεται αυτό; Η Τζόουνς είχε πτώση στις δοκιμές, τραυματίζοντας το πόδι της. Μεταφέρθηκε στο ιατρικό κέντρο, οπότε, λογική η υπόθεση ότι η συνέντευξη δεν θα γινόταν. Κι όμως, χωρίς να χρονοτριβήσει, ήρθε με χαρά στο Hospitality της Yamaha και με αφορμή το γεγονός αυτό, άρχισε η κουβέντα με αναδρομή σε μια παρόμοια περσινή της πράξη:

Σ.Π.: Μου θύμισες ένα στιγμιότυπο οθόνης που έχω κρατήσει από τον περσινό αγώνα: Έπεσες στην τελευταία στροφή ενώ ήσουν πρώτη τριάδα και στη μια εικόνα κοιτάς τις υπόλοιπες αναβάτριες να φεύγουν, βρισκόμενη κάτω, ενώ στο επόμενο καρέ έχεις σηκωθεί, έχεις ανέβει στη μηχανή και κάνεις το celebration lap χαιρετώντας τον κόσμο, ενώ προφανώς μπορούσες να βγεις στα pit κατευθείαν ή να κάνεις τον γύρο χωρίς να χαιρετήσεις κανέναν.

Κ.Τ.: Ναι, πέρυσι στο Donington, με έριξαν. Αλλά, ξέρεις, ο κόσμος εξακολουθούσε να έχει έρθει για να με υποστηρίξει. Θέλεις να επιστρέψεις όσο πιο γρήγορα γίνεται και να πας να κλάψεις κάπου αλλού μετά. Αλλά όλοι αυτοί οι άνθρωποι έρχονται να σε υποστηρίξουν. Θα συνεχίσουν να σε υποστηρίζουν, είτε έρθεις 30η είτε 1η. Στο τέλος της ημέρας, είναι οπαδοί, που αγαπούν το άθλημα όσο κι εγώ. Οπότε, είναι πολύ ωραίο να βλέπω ότι το αγαπούν κι αυτοί τόσο!

Η αρχή, το παρόν και το μέλλον της Τζόουνς 

Σ.Π.: Πώς άναψε η σπίθα για τους αγώνες μοτοσυκλέτας;

Κ.Τ.: Κανείς στην οικογένειά μου δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με τους αγώνες. Συνήθως, όσοι εμπλέκονται σε αυτό έχουν κάποιο αγωνιστικό παρελθόν. Στη δική μου περίπτωση, ο πατέρας μου πήγαινε στην πίστα να οδηγήσει για διασκέδαση με έναν φίλο του, σαν μια χαλαρή δραστηριότητα για το Σαββατοκύριακο. Σιγά-σιγά άρχισα να πηγαίνω κι εγώ και να τους βοηθάω λίγο στις δουλειές τους - ζέσταμα ελαστικών, ανεφοδιασμός, κ.λπ. Κάθε φορά που μου δινόταν η ευκαιρία, προσπαθούσα να ανέβω στη μηχανή και να κάνω βόλτες πάνω-κάτω στην pit lane. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Μετά πήγα σε έναν αγώνα με mini bikes και είδα μια πολύ μικρή μηχανή, ανεβοκατέβαινα έναν λόφο ξανά και ξανά, και δεν κατέβαινα από τη μηχανή μέχρι να αδειάσει το ντεπόζιτο. Δεν είναι ο συνηθισμένος τρόπος με τον οποίο ξεκινούν οι περισσότεροι. Συνήθως βλέπεις πατέρα και κόρη ή πατέρα και γιο, αλλά στη δική μου περίπτωση τα πράγματα ήταν λίγο διαφορετικά.

Σ.Π.: Έχεις πει ότι είσαι αυτοδίδακτη. Όπως μόνη άρχισες να ανεβοκατεβαίνεις τον λόφο, έτσι έμαθες να οδηγείς και αγωνιστικά;

Κ.Τ.: Ήταν κάπως περίεργα. Πολλοί αναβάτες και αναβάτριες είχαν βοήθεια και έκαναν προπόνηση κανονικά, ενώ εγώ ουσιαστικά έμαθα μόνη μου. Γι' αυτό ίσως υστερώ λίγο τώρα σε σχέση με τους άλλους αναβάτες, επειδή όλοι τους — ή τουλάχιστον οι περισσότεροι — έχουν κάνει προπόνηση που τους διδάσκει πώς να διαχειρίζονται την παραμικρή λεπτομέρεια. Πρόκειται για μικρές τεχνικές που βοηθούν τρομερά στην οδήγηση, ειδικά όταν ο ανταγωνισμός στην κατηγορία είναι τόσο έντονος και όλοι οδηγούν τον ίδιο τύπο μοτοσυκλέτας. Το να κερδίζεις έδαφος χάρη σε αυτές τις μικρές λεπτομέρειες σου δίνει τεράστιο πλεονέκτημα.

Σ.Π.: Έχεις αναφέρει ότι αγωνιζόσουν με ενήλικες όσο ήσουν σε μικρή ηλικία.

Κ.Τ.: Πέρασα μερικά χρόνια με τις mini bikes, mini moto και μετά mini GP. Μάλιστα, κατέκτησα το Πρωτάθλημα ενώ απέμεναν ακόμα τρεις αγώνες και ενώ είχαμε χάσει έναν αγώνα επειδή η μητέρα μου είχε πάει διακοπές… Στη συνέχεια, στα 14 μου, άρχισα να αγωνίζομαι με ενήλικες. Έμαθα πολλά από αυτούς, απλώς ακολουθώντας τους και οδηγώντας μαζί τους. Ήταν σίγουρα μια διαδικασία εκμάθησης με απότομη εξέλιξη, το να οδηγείς με τέτοιους ανθρώπους, αλλά αποκόμισα τεράστια εμπειρία.

Σ.Π.: Φυσικά, τώρα ο βασικός σου στόχος είναι ο Τίτλος WorldWCR, αλλά έχεις σκεφτεί και τα επόμενα βήματα της καριέρας σου, όπως η μετάβαση στα SBK;

Κ.Τ.: Πρέπει απλώς να δέχεσαι τα γεγονότα όπως έρχονται. Στους αγώνες, τίποτα δεν είναι σίγουρο 100%: τη μία εβδομάδα μπορεί να είσαι σε μια ομάδα και την επόμενη να μην είσαι. Οπότε, για μένα ο βασικός στόχος είναι, πρώτα απ' όλα, να συνεχίσω να το απολαμβάνω κι από εκεί και πέρα, όπου βγει. Είτε φτάσω στα Superbikes είτε στα Supersport, εφόσον οδηγώ μηχανή, θα το απολαμβάνω έτσι κι αλλιώς. Επομένως, το να συνεχίσω να το απολαμβάνω και να διασκεδάζω είναι ο κύριος στόχος.

Σ.Π.: Πιστεύεις ότι ο ανταγωνισμός στο WorldWCR έχει φτάσει σε νέο επίπεδο;

Κ.Τ.: Προφανώς αναπτύσσεται και έχει μεγαλύτερη αποδοχή από τον κόσμο. Είναι σαφές ότι η ύπαρξη του Πρωταθλήματος Γυναικών αυξάνει το ενδιαφέρον και κάνει εμφανή την παρουσία πολλών γυναικών στον χώρο. Φυσικά, δεν θέλουμε απαραίτητα να τις αναμειγνύουμε με άντρες ή μάλλον, για την ακρίβεια δεν είναι ότι δεν θέλουμε, καθώς, ναι αυτό προσφέρει ωραίους αγώνες.

Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου αγωνιζόμουν με άντρες, οπότε αυτό είναι κάτι που έχω συνηθίσει. Και πιστεύω ότι οι γυναίκες είναι εξίσου επιθετικές με τους άντρες, αλλά κάποιες φορές είναι ωραίο να αγωνίζεσαι απέναντι σε άνδρες, γιατί έχουν κάτι διαφορετικό – όχι επειδή εκείνες είναι πιο αργές, σε καμία περίπτωση, καθώς αυτό το Πρωτάθλημα είναι απίστευτα γρήγορο!

Η επιρροή της…ακόμη και ας μην είναι ο Μάρκεθ…

 Σ.Π.: Βλέπεις όλο και περισσότερα κορίτσια να ασχολούνται;

Κ.Τ.: Στην Αγγλία βλέπουμε όλο και περισσότερα κορίτσια στο άθλημα, ξεκινώντας από τα mini bikes και παρόμοιες κατηγορίες. Είναι πολύ ωραίο να το ζεις αυτό και πολλές από αυτές με παρακολουθούν. Θα ήθελα πολύ να τις βοηθήσω όσο μπορώ και να συμμετέχω σε αυτή τη διαδικασία. Αν μπορώ να δώσω κάποιες συμβουλές – προφανώς δεν είμαι ο Μαρκ Μάρκεθ, αλλά αν μπορώ να προσφέρω συμβουλές που θα τις βοηθήσουν να εξελιχθούν– τότε το κάνω με μεγάλη χαρά!

Σ.Π.: Μου έδωσες πάσα με αυτό που είπες…Η αρχική ερώτηση ήταν αν θέλεις να επηρεάζεις τα κορίτσια μικρότερης ηλικίας και, αν ναι, συνειδητοποιείς τη διαφορά που κάνεις όταν το πετυχαίνεις αυτό;

Κ.Τ.: Ναι και είναι ωραίο! Δεν είμαι ούτε ο Βαλεντίνο Ρόσσι, ούτε ο Μαρκ Μάρκεθ αλλά έχω περάσει από όλα τα στάδια που πιθανότατα θα βιώσουν κι εκείνες όσο μεγαλώνουν. Έχω οδηγήσει πολλές μηχανές και έχω κάνει τα λάθη που πιθανότατα θα κάνουν κι εκείνες. Οπότε, αν μπορώ να τις βοηθήσω έστω και λίγο —να αποφύγουν κάποιο μικρό λάθος και να εξελιχθούν— θα το έκανα με μεγάλη χαρά. Λατρεύω να βλέπω όλα αυτά τα κορίτσια να έρχονται κοντά μου, ειδικά εδώ στο Donington.

Είναι υπέροχο. Έχουν έρθει τόσα πολλά μικρά κορίτσια να μου πουν ότι θέλουν να ασχοληθούν με τους αγώνες. Είναι τόσο ωραίο να βλέπεις ότι ο κόσμος με κοιτάζει και σκέφτεται: «Αφού μπορεί να το κάνει η Κλόι, μπορώ κι εγώ.

Σ.Π.: Τι θα έλεγες σε ένα κορίτσι που μόλις ξεκίνησε τους αγώνες;

Κ.Τ.: Νομίζω ότι το πιο σημαντικό είναι, στην πραγματικότητα, να το απολαμβάνει. Στους αγώνες εμπλέκονται πολλά χρήματα και μπορείς εύκολα να παρασυρθείς από την πίεση και όλα τα συναφή, αλλά πιστεύω πως το βασικό είναι να το ευχαριστιέσαι και να διασκεδάζεις. Μην αφήνεις τους άλλους να σε αποθαρρύνουν — ειδικά επειδή είσαι κορίτσι. Προφανώς, τα Πρωταθλήματα βοηθούν πολύ πλέον, αλλά όσον αφορά τα Βρετανικά Πρωταθλήματα, θα έλεγα απλώς να κάνεις ό,τι μπορείς. Αν το απολαμβάνεις, τότε αυτό έχει σημασία και έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα. Μην αφήσεις κανέναν να σου πει το αντίθετο.

Η Τζόουνς #15 μπροστά από τη Ράμος #58 και Σαραπούεχ #12

Από το Βρετανικό Πρωτάθλημα στο Παγκόσμιο…και στις ξένες γλώσσες

Σ.Π.: Αν ήταν να συγκρίνεις το BSB με το σημερινό WCR;

Κ.Τ.: Είναι εντελώς διαφορετικά. Οι αγώνες εδώ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα διαφέρουν πολύ από τους αγώνες στο Βρετανικό Πρωτάθλημα. Έχω πολλούς φίλους στο Βρετανικό paddock, ενώ εδώ συναντάς διαφορετικές χώρες και εθνικότητες. Οπότε είναι πολύ πιο δύσκολο να αναπτύξεις φιλικές σχέσεις μαζί τους. Εδώ είσαι κάπως κλεισμένος στη δική σου «φούσκα», στο δικό σου χώρο. Αντίθετα, στο BSB έχω ακόμη και παρέα φίλων. Εκεί η ατμόσφαιρα θυμίζει περισσότερο οικογένεια, ενώ εδώ... εννοείται πως δεν είσαι μόνος, αφού έχεις την ομάδα σου και την οικογένεια σου, αλλά ως περιβάλλον αγώνων, η κατάσταση είναι πολύ διαφορετική. Είναι ωραίο να βρίσκεσαι ανάμεσα σε ανθρώπους που γνωρίζεις, ανθρώπους που μιλούν αγγλικά, ενώ σε άλλες πίστες νιώθεις ξένος, καθώς εκείνοι μιλούν τη δική τους γλώσσα.

Σ.Π.: Δεν μπορώ να φανταστώ ότι μου λες πως δεν μιλάνε τη γλώσσα σου, επειδή μιλάς αγγλικά…είναι η παγκόσμια γλώσσα.

Κ.Τ.: Ναι, ισχύει, αλλά το θέμα είναι το εξής: εμείς δεν ξέρουμε άλλη γλώσσα, ενώ πολλοί που δεν είναι Άγγλοι μιλούν αγγλικά. Οπότε, από τη μία είναι ωραίο αυτό, αν και ίσως φταίω εγώ που δεν έμαθα τη γλώσσα τους - ισπανικά ή ιταλικά - προσπαθώ, βέβαια, αλλά δεν είμαι και πολύ καλή σε αυτό, οπότε το αφήνω σε εκείνους!

Σ.Π.: Καταλαβαίνω τι λες. Ήσουν η αναβάτρια που μίλησα πρώτη φορά στο WCR. Άρχισες με χαρά να μιλάς αγγλικά- αγγλικά και είπα «ωπ!». Και τότε άρχισα να εξασκώ πιο πολύ τα αγγλικά μου γιατί είχα συνηθίσει τα αγγλικά που απλά μεταφράζεις τη γλώσσα σου, όχι τα σωστά αγγλικά οπότε ούτε και εγώ μίλαγα τη γλώσσα σου... 

Κ.Τ.: Έτσι είναι! Δεν σκέφτομαι να μάθω άλλη γλώσσα, αλλά πιστεύω ότι άνθρωποι σαν εσένα και τους υπόλοιπους πρέπει να προσπαθούν να μιλούν αγγλικά. Βλέπεις, πολλοί ξέρουν αγγλικά — οι Ισπανοί, οι Ιταλοί κ.λπ. — ενώ για έναν Άγγλο είναι αρκετά δύσκολο να μάθει ιταλικά ή ισπανικά. Φέτος είμαστε εγώ και η Κέιτι Χαντ. Τα προηγούμενα χρόνια υπήρχαν και άλλοι Βρετανοί αναβάτες, αλλά είναι ωραίο... και όχι μόνο αυτό: υπάρχουν πολλές άλλες εθνικότητες, Ταϊλανδοί, Κινέζοι... Είναι ωραίο για τους θεατές και τον κόσμο, γιατί δεν υπάρχουν πολλά Πρωταθλήματα με τόσο μεγάλη ποικιλία εθνικοτήτων!

Σ.Π.: Τι έχει αλλάξει όσον αφορά τον επαγγελματισμό; Είναι διαφορετική η διαχείριση;

Κ.Τ.: Θα έλεγα ότι δεν είμαι ακόμα επαγγελματίας αναβάτρια. Εξακολουθείς να πληρώνεις για τη συμμετοχή σου. Δεν είναι η κλασική επαγγελματική κατάσταση, αλλά προφανώς υπάρχει διαφορά σε σχέση με το BSB. Κατά βάση, όμως, είναι το ίδιο. Προφανώς, προπονείσαι όσο περισσότερο μπορείς. Πρέπει να θυσιάσεις τα πάντα. Δεν μπορείς να βγαίνεις έξω τα βράδια με τους φίλους σου — όχι ότι μου αρέσει ιδιαίτερα — αλλά δεν μπορείς να κάνεις τέτοιου είδους πράγματα. 

Πρέπει να προπονείσαι τουλάχιστον έξι μέρες την εβδομάδα και να είσαι όσο το δυνατόν πιο προετοιμασμένος ψυχολογικά. Νομίζω ότι εδώ, στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, παίζει μεγάλο ρόλο και η ψυχολογία. Ειδικά φέτος, τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα. Πρέπει να μην αφήνεις τον εαυτό σου, να μην απογοητεύεσαι και να διατηρείς πάντα μια θετική στάση. Υπάρχουν οι χορηγοί, η οικογένεια, όλοι αυτοί οι άνθρωποι...

Δεν είναι θέμα εντυπωσιασμού — προφανώς θέλουν να κάνεις το καλύτερο δυνατό — αλλά αν είσαι εσύ πεσμένος ψυχολογικά και είναι κι εκείνοι, χάνεται η ουσία, αφού στο τέλος της ημέρας είσαι εδώ για να διασκεδάσεις. Αν δεν το απολαμβάνεις, τότε ίσως πρέπει να αλλάξεις πορεία, γιατί σπαταλάς πολλά χρήματα χωρίς να το ευχαριστιέσαι. Είναι δύσκολο από αυτή την άποψη, αλλά πιστεύω ότι, είτε είσαι επαγγελματίας είτε όχι, απαιτείται η ίδια αφοσίωση και όλα όσα χρειάζονται για να αγωνίζεσαι.

Σ.Π.: Πότε νιώθεις πιο δυνατή κατά τη διάρκεια του αγώνα: στην αρχή ή προς το τέλος; Το στυλ σου φαίνεται μελετημένο αλλά και επιθετικό.

Κ.Τ.: Δεν θα το έλεγα ακριβώς «μελετημένο»…. Μερικές φορές απλώς αυτοσχεδιάζω λίγο και ελπίζω για το καλύτερο. Πάντως, πιστεύω ότι το δυνατό μου σημείο είναι το τέλος του αγώνα. Όχι μόνο λόγω φυσικής κατάστασης, αλλά επειδή χρειάζομαι λίγο χρόνο για να βρω τον ρυθμό μου και να «μπω» στον αγώνα. Θα ήθελα να μπορώ να πιέσω στο μάξιμουμ από την πρώτη στιγμή, αλλά είμαι ο τύπος που ανεβάζει σταδιακά απόδοση. Γι' αυτό και στο δεύτερο αγώνα, ο ταχύτερος γύρος μου είναι πάντα ο τελευταίος – έτσι γίνεται πάντα, πράγμα που είναι κάπως εκνευριστικό, αλλά ναι, νομίζω ότι αυτός είναι ο τρόπος μου.

Η απεσταλμένη μας, Στεφανία Παντελιδάκη, με την Κλόι Τζόουνς

Η Κλόι για όλους και όλοι για την Κλόι

Σ.Π.: Αναφορικά με τους υποστηρικτές και τους χορηγούς που είπες, φαντάζομαι ότι εννοείς και το fan-club. Τι γίνεται με αυτό; Είναι πάρα πολλοί! Τους βλέπω πάντα να κρατούν τη σημαία σου ψηλά. Εννοώ, οι αθλητές έχουν πάντα υποστηρικτές, αλλά η δική σου ομάδα είναι τεράστια.

Κ.Τ.: Έχω πολλούς υποστηρικτές και θαυμαστές γύρω μου! Έχω τους χορηγούς μου που έρχονται σε κάθε αγώνα. Είναι πολύ ενθουσιώδεις, το λατρεύουν και θέλουν να συμμετέχουν σε ό,τι μπορούν. Είναι ωραίο να έχεις τέτοιους ανθρώπους. Δεν τους βλέπω ακριβώς ως χορηγούς. Τους βλέπω περισσότερο ως οικογένεια και φίλους. Αλλά, ξέρεις, μερικές φορές πρέπει να κάνω μια παύση και να δω πόσοι άνθρωποι με ακολουθούν πραγματικά· Ας πούμε στα social έχω κάπου 27.000, και σκέφτομαι ότι είναι αρκετοί – μετά κοιτάζω τον Τζόναθαν Ρέι που έχει ένα εκατομμύριο. Όμως, αν έβαζες σε ένα δωμάτιο 27.000 άτομα, θα το γέμιζαν...! Οπότε, ειλικρινά, η υποστήριξη που έχω, ειδικά εδώ, είναι απίστευτη. Πήγα στο Paddock Show νωρίτερα και ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος. Φώναζαν το όνομά μου και έλεγαν ότι τα πάω περίφημα. Έλεγα κι εγώ πόσοι πολλοί άνθρωποι με στηρίζουν και όλοι έλεγαν ότι το αξίζω... Τέτοια πραγματικά τονώνουν την αυτοπεποίθησή σου και συνειδητοποιείς πόσο καλό είναι να έχεις αυτούς τους ανθρώπους στο πλευρό σου.

Σ.Π.: Θα έλεγες ότι αυτό είναι το «καταφύγιο» σου τις ημέρες αγώνα; Φαντάζομαι ότι η συμμετοχή στο Παγκόσμιο είναι κάπως «θορυβώδης».

Κ.Τ.: Είναι δύσκολο γιατί, προφανώς, στην έδρα σου κιόλας υπάρχουν πολλές προσδοκίες. Μάλλον έχω βρεθεί εδώ περισσότερες φορές από οποιανδήποτε άλλη και πάντα υπάρχει περισσότερη πίεση, αλλά είναι ωραίο να αγωνίζεσαι εντός έδρας. Οπότε το να βρίσκομαι ανάμεσα σε ανθρώπους που γνωρίζω είναι ωραίο. Να νιώθεις σαν στο σπίτι σου και να βρίσκεσαι σε ένα οικείο περιβάλλον, αυτό είναι το πιο σημαντικό!

Σ.Π.: Το lanyard που είδα ότι μοιράζεις στο box σου είναι συμμετοχή στο fan club ή για τους υπάρχοντες συμμετέχοντες;

Κ.Τ.: Όχι, όχι!  Ο μηχανικός μου τα έφτιαξε και τα μοιράζει σε όλους. Είναι απλώς κάτι που δίνουμε στον κόσμο που έρχεται να μας δει. Είναι ωραίο να ανταποδίδεις κάτι στους ανθρώπους που έρχονται να με στηρίξουν. Αν θέλεις κι εσύ ένα, μπορούμε να σου δώσουμε. Είναι κάτι που προσφέρουμε στον κόσμο.

Η Βρετανίδα #15 στην Ιταλία

Η Κλόι Τζόουνς έχει διανύσει μια διαδρομή, από το ανεβοκατέβασμα σε λόφους μέχρι να αδειάσει το ντεπόζιτο, έως το Παγκόσμιο Γυναικών, που ήδη έχει αφήσει το δικό της αποτύπωμα. Όχι μόνο από τις επιδόσεις της στην πίστα - γιατί στο τέλος οι χρόνοι και τα βάθρα είναι μόνο ένα κομμάτι της ιστορίας - αλλά μέσα από τη σχέση που έχει δημιουργήσει με τους ανθρώπους που την ακολουθούν και την αγάπη για τη μοτοσυκλέτα που μοιράζεται.

Γιατί κάπου εκεί, όταν οι φωνές από τις κερκίδες κοπάσουν, μείνει μόνο ο ήχος των μηχανών και σβήσουν τα κόκκινα φώτα, εκεί βρίσκεται η ουσία στην ιστορία της Κλόι.

Να συνεχίσει να οδηγεί τη μοτοσυκλέτα της και να απολαμβάνει κάθε στιγμή πάνω της, γιατί η Κλόι δεν είναι διατεθειμένη να αφήσει το χέρι της από το γκάζι και το μέλλον της είναι ακόμη άγραφο.