Το ZONTES ATHENS 2 SHANGHAI 2026 περνά πλέον στην Κίνα, με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη και τη ZONTES 703F να αφήνουν πίσω τους το Καζακστάν και να ξεκινούν το πρώτο μεγάλο τμήμα της διαδρομής επί κινεζικού εδάφους.

Στη νέα ανταπόκριση, ο Έλληνας αναβάτης περιγράφει τις πολύπλοκες διαδικασίες εισόδου στη χώρα, τα πρώτα χιλιόμετρα στους αυτοκινητοδρόμους της Κίνας, την πορεία μέσα από την επαρχία Xinjiang και τις ιστορικές πολιτείες–οάσεις της ερήμου Τακλαμακάν, με σταθμούς την Turpan και τη Hami.

« Στην κινέζικη συνοριακή πόλη Horgos παρέμεινα δύο ημέρες και βίωσα ένα μικρό γραφειοκρατικό εφιάλτη, καθώς οι διαδικασίες για την είσοδο της μοτοσυκλέτας στη χώρα ήταν πολλές και σύνθετες. Αφού ολοκληρώθηκε ο έλεγχος των αποσκευών και της μοτοσυκλέτας (πέρασε από μηχάνημα X-ray), οδήγησα κατόπιν τη μοτοσυκλέτα σ’ έναν φυλασσόμενο χώρο των τελωνείων όπου κλειδώθηκε, ενώ εγώ κατέλυσα σ’ ένα κοντινό ξενοδοχείο. Την επόμενη μέρα, αφού έδωσα θεωρητικές εξετάσεις για την απόκτηση κινέζικου διπλώματος οδήγησης -κατάφερα και το πήρα-, εκδόθηκε η κινέζικη άδεια κυκλοφορίας της μοτοσυκλέτας και η ασφαλιστική της κάλυψη. Πλέον, ήμουν έτοιμος να οδηγήσω τη μαύρη ZONTES 703F στους δρόμους της Κίνας. Τόσο απλά…

Ο χάρτης που απλώθηκε το βράδυ πάνω στο κρεβάτι μού υπενθύμισε το πρώτο κομμάτι της διαδρομής (2.100 χλμ.) στην Κίνα. Πεδίο δράσης τα όρια της αυτόνομης επαρχίας Xinjiang, η οποία καλύπτεται στο σύνολό της από το άγονο κορμί της ερήμου Τακλαμακάν. Σε αλλοτινές εποχές, οι πολιτείες–οάσεις Horgos, Kuytun, Turpan, Hami, Dunhuang και Jiayuguan αποτελούσαν τους υπερπολύτιμους κρίκους ζωής στην αλυσίδα του Μεταξένιου Δρόμου μέσα στην Τακλαμακάν. Έξι αστικά κέντρα της σύγχρονης Κίνας που θα φιλοξενούσαν την πορεία του ZONTES ATHENS 2 SHANGHAI 2026 τις αμέσως επόμενες μέρες…

Και τελικά, ανυπόμονος και αρκετά αγχωμένος ξεκίνησα ανατολικά! Η διαδρομή Horgos–Kuytun αποτέλεσε τη διαδικασία εξοικείωσής μου με την πραγματικότητα των καλοσχεδιασμένων κινέζικων αυτοκινητοδρόμων. Αμέτρητες κάμερες, αυστηρή τήρηση των ορίων ταχύτητας, πολλά φορτηγά, διόδια, δυσκολία στον ανεφοδιασμό καυσίμων, βαρετές ευθείες, προσεκτικοί οδηγοί, υποδειγματική σήμανση, ελάχιστες μοτοσυκλέτες. Θετικότατες εντέλει οι πρώτες εντυπώσεις…

Αφού διανυκτέρευσα στην άχρωμη πόλη Kuytun, ο ήλιος που ξύπνησε το επόμενο πρωινό μ’ αντίκρισε ήδη καθοδόν για την Turpan. Στο μακρινό παρελθόν, η προσέγγιση της Turpan αποτελούσε για τα καραβάνια των εμπόρων του Μεταξένιου Δρόμου την υπέρτατη δοκιμασία ανθρώπων και υποζυγίων στα καυτά δεινά της Τακλαμακάν. Δικαιολογημένα άλλωστε, αφού η Turpan, κτισμένη 154 μ. κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, λογίζεται ως η πιο θερμή περιοχή της Κίνας – η θερμοκρασία το καλοκαίρι αγγίζει εδώ τους 50°C…

Προσεγγίζοντας κάθιδρος και εξαντλημένος τις δυτικές παρυφές της όασης, εύκολα κατανόησα –και οπωσδήποτε συμμερίστηκα– τα συναισθήματα των παλαιοτέρων ταξιδιωτών όταν αντίκριζαν το λυτρωτικό θέαμα της όασης που φιλοξενεί την Turpan, μια πράσινη ανάσα ζωής που φωλιάζει στους πρόποδες των ορέων Bonga San…

Φημισμένη για το γλυκόπιοτο κρασί των αμπελώνων της, η Turpan με κέρδισε με τη γαλήνια ατμόσφαιρα, τους νωχελικούς ρυθμούς καθημερινότητας και τη γλυκιά ηρεμία που βασίλευε στα όριά της. Στην προσπάθεια να μεταπηδήσω σε μια άλλη μυθική διάσταση του χρόνου και να αφουγκραστώ το μακρινό παρελθόν της Turpan όταν αυτή αποτελούσε έναν από τους σπουδαιότερους εμπορικούς σταθμούς στον Δρόμο του Μεταξιού, επισκέφθηκα τα σιωπηλά ερείπια της παλαιάς πρωτεύουσας Gaochang, τις σπηλιές βουδιστών μοναχών στην κοντινή τοποθεσία Bezeklik και το τζαμί Musk στο κέντρο της Turpan…

Ωστόσο, την παράσταση έκλεψαν τα θεαματικά «Βουνά της Φωτιάς», ένα απογυμνωμένο ορεινό δημιούργημα “βαμμένο” στις εκτυφλωτικές αποχρώσεις του κόκκινου. Γρανιτένιοι ορεινοί όγκοι, συμπαγή πορφυρά βράχια και καφεκόκκινα φαράγγια έμοιαζαν να έχουν σμιλευτεί από το χέρι ενός θεϊκού γλύπτη, συνθέτοντας το κόκκινο όνειρο της ερήμου Τακλαμακάν που ανάγκασε τον αμφιβληστροειδή μου να παραληρεί από θαυμασμό…

Και μετά, Hami! Ένας υποδειγματικός αυτοκινητόδρομος με οδήγησε χαλαρά στην επόμενη μεταξένια πολιτεία της Τακλαμακάν, της οποίας τα πεπόνια φημίζονται ως τα γευστικότερα της Κίνας. Παρεμπιπτόντως, είχαν αποσπάσει τις επίμονες προτιμήσεις αρκετών Κινέζων αυτοκρατόρων. Το ίδιο βράδυ, κάτω από έναν έναστρο ουρανό δείπνησα σ’ ένα υπαίθριο εστιατόριο της Hami απολαμβάνοντας κρέας με πιλάφι, λαχανικά, μπόλικα φρούτα κι ένα μπουκάλι ντόπιο λευκό κρασί. Κι όσον αφορά τις γευστικές προτιμήσεις των αυτοκρατόρων, όντως είχαν δίκιο…»